Lieve jullie,

Dank je wel voor jullie lieve mailtjes en smsjes opnieuw. Het doet me echt heel erg goed! Het spijt me dat ik nog niet persoonlijk gereageerd heb, mn btg is op en mailen lukte me even niet. Daarom in elk geval even een nieuw blogje om jullie wat meer te vertellen over hoe het met me gaat.

Er speelt veel. Vorige week ben ik naar mn vader geweest. Hij smeekte me om te komen, omdat hij me zo verschrikkelijk mistte. Ik mistte hem ook, en aangezien de laatste keer echt fijn was geweest en hij gehoor had gegeven aan mijn verzoek om niet over mamma te beginnen, besloot ik naar hem toe te gaan. We hebben het opnieuw erg leuk gehad. Het was prachtig weer, we zijn uren met de honden wezen lopen en ik heb echt genoten. (Mijn vader woont in een heel mooi rivierengebied dichtbij de Duitse grens.) Alleen.. dan heb je het dus nergens over. Of nee, dat is niet waar. We hebben het wel over dingen, over mn school, over het zoeken naar een nieuwe kerk, dat soort dingen. Maar het blijft vrij oppervlakkig. Is ook logisch, aangezien ik hem natuurlijk zelf gevraagd heb om niet weer over mamma te beginnen. (Iets wat hij in het verleden erg vaak deed, en waar ik niet langer tegen kon omddat hij de meest vreemde dingen over haar zij. Hele heftige dingen ook, het leken soms wel waanideexebn.) Okxe9, over haar zouden we het dus niet hebben. Over mijn zusje, met wie de band echt gebroken is tussen haar en hem, wilde ik het ook niet hebben. Maar waarom moest het ook eigenlijk altijd over mij, mamma of mn zusje gaan? Een eerlijk gesprek over wat hij nu eigenlijk anders had kunnen doen, dat is er nog nooit geweest. Ooit heeft hij het ons gevraagd, een jaar of 15/16 was ik toen, maar nog niet in staat het geheel te overzien en een eerijk antwoord te geven. Bovendien, hij dulde dat eigenlijk ook niet. Hij kon absoluut niet tegen kritiek.

Het was best een leuk weekend, zo samen met hem. Hij heeft me zelfs naar school gebracht, wat ik onwijs lief van hem vond. Maar eerlijkheid, openheid.. Nee, die was er niet. Wel van mijn kant. Maar niet van de zijne. Of misschien wel, naar de mate die hij kxe1n. Naar de mate dat hij zelfinzicht heeft. (Nauwelijks, sinds zijn herseninfarct.) Hij had me verteld dat er nog iemand kwam, een 'zij'. Zij zou bij hem logeren ivm een bijscholingsstudie, dat was vanaf haar eigenwoonplaats niet te doen. O, ok. Ze was best aardig, maar 's avonds op de bank, na de film 'Dear John' hield ik het niet langer uit. 'Mag ik iets vragen?' vroeg ik. 'Tuurlijk', zei pappa verbaasd. 'Zijn jullie verliefd op elkaar?' Waar ik het lef vandaan haalde weet ik niet, maar ik vroeg het gewoon, zo direct als ik kon. Die vraag kwam duidelijk onverwacht op dat moment. Ze waren er allebei verlegen mee. 'Ik vind W. wel lief..' zei mijn vader langzaam. Ik was niet overtuigd, ik wilde zekerheid hebben. 'Ja maar, ben je verliefd op haar?' 'Ja' zei hij, 'ik ben ook verliefd op haar.' De tranen sprongen in mn ogen. Ik draaide me om naar haar. 'Ik ben ook verliefd.' zei ze. Ik waardeerde hun eerlijkheid, maar was er helemaal kapot van. Ik heb die hele avond gehuild.. Ze was wel heel lief voor me, en probeerde me te troosten. Ze huilde zelf ook. 'Omdat jij zo verdrietig bent'  zei ze. Ik denk wel dat dat zo was. Ze leek me eeen heel gevoelig iemand, ik zou haar vast mogen als ik haar ergens anders was tegen gekomen. Eigenlijk mocht ik haar nu ook wel, maar tegelijk bleef het door mn hoofd gaan 'mn vader heeft een ander, nu komt het nooit meer goed..' Ergens had ik dat dus nog steeds gehoopt.

Dat was het bezoekje aan mn vader, heftig. Vooral ook, omdat ik de enige was die dit nu wist. Mn zusje weet nog van niks, en mn moeder wist het ook niet. Dat laatste was misschien nog wel het ergste, omdat ook zij blijft hopen dat het nog  weer goedkomt tussen hen. Ze houdt nog steeds van mijn vader, al is er zoveel gebeurd. Het moment dat ik haar moest vertellen dat er een ander is, en al langere tijd, was hartverscheurend.. Ze is die dag erop niet naar haar werk gegaan. Later deze week had ik een heel eerlijk gesprek met haar, we zaten in de auto. Als klein meisje al, was ik heel stellig in het feit dat ik niet wilde trouwen, maar wel kinderen wilde. Hier zat iets achter, vooral ook, omdat ik toen ik nxf3g jonger was, juist gefascineerd was door mooie trouwjurken en alleen al het woord 'trouwen' wekte mijn interesse, zoals ieder jong meisje. Ik weet nog dat ik aan mijn vader vroeg, een jaar of 4 was ik toen, een kleutertje nog; 'Pappa, wanneer ga ik trouwen?' Hij moest lachen om die vraag. 'O, dat duurt nog heel lang. Als je twintig jaar bent.' zei hij. Twintig was natuurlijk ook maar een getal, maar voor een kind van 4 een duidelijk antwoord. Pappa kende mij wel een beetje, aan alleen 'als je groot bent' of 'dat duurt nog heel lang' had ik niet genoeg gehad. Deze vraag stelde ik in dezelfde tijd als de opmerking 'Pappa, als ik later groot ben, ga ik met jou trouwen hxe8?' Het hield me duidelijk bezig, en de band tussen pappa en mij was nog goed. Later is die nieuwsgierige, gexefnteresseerde houding helemaal omgeslagen. Tot ik, toen ik een jaar of 8 was, er helemaal niets meer van moest hebben, en eigenlijk is dit nog steeds zo. Bovendien, is de band die ik met mijn vader had ook duidelijk minder geworden toen ik de kleutertijd eenmaal achter me had gelaten. Dit houdt me erg bezig de laatste tijd. Hoe komt dat, wat is er gebeurd in de tussentijd? Ik was een heel gevoelig meisje. Hooggevoelig eigenlijk. Ik pikte dingen op, voelde vaak feilloos aan hoe iemand zich voelde of wat er aan de hand was, ook als niemand iets wilde zeggen. En zo kwam ik ertoe om het te vragen: 'Mamma, wat is er toch gebeurd? Hoe kan het dat een jong meisje ineens het radicale besluit neemt dat ze nooit, maar dan ook nooit, wil trouwen? Heeft pappa, is hij… Asjeblieft, wat is er gebeurd?' Het kon van alles zijn. Niet dat ze ooit over iets gepraat had, maar ik was ervan overtuigd dat er iets moest zijn. Meer nog, dan ik al weet. Naar mijn idee had het te maken met een intense angst die ik nu al zoveel jaren bij me draag; verlatingsangst, afwijzing, en heel, heel erg veel pijn.. Maar waar kwam dat vandaan? Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit. 'Pappa is vreemdgegaan.'

Zie je wel.. Ik wist het! Ik wist dat er iets was. Nooit heeft iemand het hierover gehad. De hele familie schijnt het te  weten omdat pappa het uiteindelijk niet langer voor zich kon houden en zich heel erg schuldig voelde. Maar niemand, zelfs mamma niet, heeft hier ooit met een woord over gerept. Zxe9lfs niet, toen hij zulke afschuwelijke dingen over haar zei. Dit is een lang, lang bewaard familiegeheim. Een jaar of 6 was ik toen dit gebeurd is, en ik weet niet of ik het ooit te weten was gekomen als ik er niet zo duidelijk naar gevraagd had. Maar xe9xe9n ding weet ik wel; dxedt heb ik altijd gevoeld. Dit was het! Er vallen nu een heleboel puzzelstukjes op zn plek. Maar er komen er ook een heleboel weer los. Misschien geen puzzelstukjes, maar wel goed bewaarde emoties. En een heleboel, heleboel vragen.. Ik ben zo boos! Zoooo ontzettend boos! Hoe kxf2n hij? Dat hij vreemdgegaan is is dan nog tot daaraan toe, maar hoe kon hij vele jaren later zulke vreselijke dingen over mamma zeggen, terwijl hij zelf.. Hij zegt dat het haar schuld is dat ze nu uit elkaar zijn, dat hij in feite geen andere keus had. Hij zet zichzelf als onschuldig slachtoffer neer, maar de waarheid is dat zijn eigen gedrag min of meer in het begin van hun huwelijk al voor een enorm spanningsveld gezorgd heeft! En een vertrouwensbreuk. Hoe kan hij haar de schuld geven? En zijn familie, die van dit alles afwist, is misschien nog wel veel erger! Want zij hebben geen herseninfarct gehad, zij zijn niet in de war, zij kunnen dit niet vergeten zijn. En toch.. Hoe kunnen ze? Voor het eerst van mn leven voel ik zoveel boosheid, dat ik het bijna haat kan noemen. Ik word er gewoon bang van. Wat moet ik nou doen? Wat moet ik doen als mn vader me binnenkort weer vraagt om te komen? Wat moet ik doen als hij me vraagt waarom ik plots niet meer op zijn mailtjes reageer? En wat moet ik doen, als ik straks jarig ben en de familie wil komen..? Ik ben zoooo boos! Ik begrijp niet hoe iedereen dit voor zich heeft kunnen houden. Ik kan het niet. Onmogelijk. Maar wat gebeurd er, als ik hem ermee confronteer? Draait hij het dan weer zo, dat mamma ook hiervan weer als dader wordt neergezet? Wordt hij agressief, zal hij gaan dreigen en me dwingen dit nooit tegen iemand te zeggen? Wat zal hij doen? Wat kan ik doen? En dan was hij ook nog dominee..

Pff.. en dan nog Amsterdam, en dat hele gedoe. Het is wel een beetje erg veel allemaal.. Kan iemand me asjeblieft beschermen tegen deze verschrikkelijke grote boze wrede buitenwereld? Ik vind het nu echt niet leuk meer.

Heel even kort een berichtje, ik moet zo weg.

Gister ben ik bij de dokter geweest om de uitslagen van de testen te bespreken, en om het verder te hebben over hulpverlening enzo. Ik heb nu gelukkig een vrouwelijke dokter, daar ben ik wel heel blij mee. Ik heb ook eerllijk verteld dat ik helemaal in paniek raakte toen ik de test moest doen thuis, en dat ik daardoor niet zeker wist of het wel gelukt was. Gelukkig waren ze wel gelukt, enn Godzijdank wass de uitslag ok. Geen rare ziektes dus, geen aids.

Wbt hulpverlening wil ze toch het liefst dat ik wel ook weer hulp krijg voor het eten. Eigenlijk snap ik dat niet helemaal, het gaat echt goed! De gedachten zijn er wel, en maken me soms knettergek, maar txf3ch gaat het eten opzich nog steeds goed. Majah, misschien heeft ze gelijk. Ik heb wel het gevoel dat ik op automatisch leef, dat ik dingen me niet echt laat raken, onbewust. Het is net of het gewoon teveeel is, waardoor het wonderbovenwonder zo goed gaat, omdat de dingen gewoon een btje langs me heen gaan ofzo. Ze raken me wel, maar niet echt. Niet helemaal. Niet ten volle, ofzo. Ik hoop maar dat ik ze niet onbewust weer aan het wegstoppen ben, iets waar ik al sinds mn vroege kindertijd heel goed in ben geworden… blijkbaar.

Ook de afgelopen tijd is er weer veel gebeurd. Ik had er over willen bloggen, maar het lukt me niet. Ik kan me er maar niet toe zetten.. Misschien later deze week. In elk geval hoor ik van meer en meer meisjes, ook in mn eigen groep, dat er dingen gebeurd zijn die niet hadden mogen gebeuren.. Hadden we er maar over gepraat met elkaar.. Maar niemand durfde.

'I take the girl', he said and took me with him.

Hey lieve jullie,

Heel erg bedankt voor jullie lieve, bemoedigende en soms praktische mailtjes, smsjes en belletjes. En natuurlijk voor alle reacties hier op mn blog. Jullie weten niet half hoeveel dat met me doet.. echt heel fijn!!

Gisterochtend vroeg ben ik naar de dokter geweest. Ik had expres vroeg gepland, dan was ik er maar des te sneller weer van af. Majah.. nog laat genoeg om er breeduit tegenop te gaan zien natuurlijk, aangezien de afspraak ruim een week geleden al gepland was.. Maargoed, ik heb het overleefd. Het was wel heel bizar, aangezien het de eerste keer was dat ik met deze huisarts een afspraak had, aangezien dit een vrouwelijk arts is die, op dit moment althans, nog in dienst staat van mijn vaste dokter, een man. Btje heftige binnenkomer dus, maar gelukkig ging ze er wel heel goed mee om. Ze heeft wat met me mee gekeken naar hoe nu verder, en wil me de komende tijd goed in de gaten houden. Daarnaast moet ik bloedonderzoek laten doen om te onderzoeken of ik nog iets heb opgelopen.. en natuurlijk ook om het e.e.a. uit te sluiten.. Ook heb ik nog een speciale aidstest mee naar huis gekregen, maar die zit nog in de verpakking. Zie er gewoon tegenop om dat ding uit de verpakking te halen, dan wordt alles zo echt.. Majah, ik zal het strakjes maar doen, moet eerst bloed laten prikken.

Gelukkig zijn er ook leuke dingen, en daar kan ik dan wel xtra naar uit zien. Gister heb ik voor het eerst van mn leven auto gereden, hier in de buurt op een grote parkeerplaats. Vond het ZO gaaf! Vanmiddag heb ik mn eerste officixeble rijles. Cool hea?! Werd ook wel ns tijd natuurlijk..

Nou, ik moet gaan. Anders is het straks zo druk bij het ziekenhuis.. Heb geen zin om daar uren gespannen te zitten zijn. Dan maar liever ff snel, is dat ook weer voorbij en kan ik me bzighouden met leukere dingen..

Ik zit ergens mee.

De laatste weken kom ik aan. Niet zomaar een beetje, nee, echt met kilo's. Dat opzich zou je gezond kunnen noemen gezien mn situatie zoals die was, maar het verontrust me. Mn lichaam doet raar.. Had ik het altijd koud, de laatste tijd ben ik regelmatig bloedheet. Dan loop ik in een shirtje terwijl anderen eenn dikke trui of een vest aan hebben, en nxf3g heb ik het warm. Niet warm in de zin van zweten ofzo, maar benauwd warm. De enige manier om me dan weer wat beter te voelen is met mn kop uit het raam te gaan hangen, of zonder jas naar buiten te gaan. Maar kom op, het is februarie! Dit is niet het enige. Ik ben regelmatig ook ineens erg misselijk. Of last van mn buik. Maar dat laatste ken ik van mezelf, dus hier dacht ik verder niet zoveel over na. Maar na gisteravond heb ik een  bang vermoeden. Of nee, een vermoeden is het niet, want ik geloof het eigenlijk niet, maar ben er wel bang voor.

Stel je voor dat.. Want gisteravond is er in enkele dagen tijd (ik was weg van maandagochtend tot gistermiddag) weer ruim 3 kilo bij gekomen. Dit, met de eerdere kilo's, de misselijkheid, de buikpijn, de warmte aanvallen, veranderde eetlust en andere vage kwaaltjes maakt dat ik toch wel wat ongerust ben. Tegelijk geloof ik er ook helemaal niks van. Maar hooe kan het dan? Nooit eerder kwam ik zo aan als nu. Altijd kostte het onwijs veel moeite om er een pondje aan te krijgen en nu vliegen de kilo's er aan, terwijl ik niet heel anders eet. Ja, mn eetlust is wel veranderd, dat wel, maar ik probeer er grip op te houden en dat lukt eigenlijk wel. Tenminste, kijkend naar hoe mijn stofwisseling altijd werkte. Dit gedoe, mn onzekerheid, ik heb er nog met niemand over gepraat. Zelfs niet met mn moeder. Tuurlijk, die merkte ook wel dat mn lichaam anders reageerde, dat ik het ineens bloedheet had ipv koud, dat ik misselijk werd wanneer zij vlees stond te koken etc., maar die weet het aan dat mn lichaam haar balans aan het zoeken is na zo'n lange periode van ondervoeding en ondergewicht. Het zou allemaal waar kunnen zijn. Logisch dat ik dan ook nog niet ongesteld ben. Maar al deze tekenen kunnen net zo goed wijzen op..

Stel je voor dat ik.. Maar dat kan toch niet? Dan had ik het toch wel gemerkt? Dan had ik me toch wel kunnen herinneren dat het was gebeurd? Dan had hij toch wel iets gebruikt? Dan.. Bovendien, mijn gewicht was zo laag toen, dan kxfan je medisch gezien toch helemaal niet.. Maar stel je voor dat.. Stel dat dat Refeeding Syndrome nou deels ook eerste symptomen waren van.. Die misselijkheid enzo.. Zou dat kunnen??

Ik laat in geen geval een abortus doen. Dat never. Maar nee, ik geloof het ook eigenlijk gewoon niet. Dan had ik het heus wel gemerkt. Ik weet het wel, met een test heb je zekerheid. Maar dat durf ik ook niet.. Verwacht ik dan misschien ergens diep van binnen dat het toch.. Nee, ik geloof het gewoon niet. Maar jxe1, bang ben ik wel. Want stel je voor..

U betaalde voor mijn boterhammen. Ik moest u dankbaar zijn en was van u afhankelijk.                                                    Ik betaalde u met mijn vertrouwen, meer dan dat kon ik niet geven.                                                                                  

Het was alles dat ik had..

'U'. Dat zei ik uit respect, omdat ik het zo geleerd had en omdat ik tegen u opkeek. U wilde dat ik 'jij' zei, want dat zou de afstand tussen ons minder groot maken, dat maakte het persoonlijker en intiemer. We mochten geen 'u' zeggen, want er moest vertrouwen zijn..

Alle normale grenzen van afstand en verhoudingen vervaagden en werden langzaam overschreden..

Ik ben altijd 'u' blijven zeggen. Misschien niet altijd uit respect, maar toch.

Veel, heel veel gebeurd de afgelopen tijd. Ik heb een tijdje niet geschreven. Had er ook echt geen zin in, vond het te moeilijk en te pijnlijk. Ik ben het uit de weg gegaan en heb geprobeerd om gewoon de draad weer op te pakken. Heb geprobeerd mezelf af te leiden, op alle mogelijke manieren en heb gedaan alsof er niks gebeurd is. 'Doen alsof'; daar ben ik goed in. Het is een overlevingsstrategie geworden die me ook nu weer helpt, omdat het gewoon onhoudbaar is om er steeds mee bezig te zijn. Maar 'gewoon' de draad weer oppakken, dat blijkt moeilijker dan ik dacht. Ik denk er nog dagelijks aan, regelmatig is er zelfs bijna niks anders waar ik aan kan denken dan enkel dat. 's Nachts in bed heb ik flash-backs waar ik doodmoe van word, en als ik dan eindelijk slaap heb ik weer een nachtmerrie die alsnog de heleboel naar boven brengt. Als ik een cd op zet om in slaap te komen maakt die me aan het huilen omdat het me doet denken aan de tijd voor dit alles, aan de tijd toen 'het' nog niet gebeurd was.. Het maakt me boos en heel erg verdrietig. Dat mooie, fijne, zorgeloze en kinderlijke gevoel dat ik had en waarmee ik mensen met vertrouwen tegemoet ging, dat is er niet meer. Allang niet meer. Keer op keer is het beschadigd, en de laatste keer misschien nog wel het meest. Want ik hxe1d al zoveel meegemaakt, ik wxe1s al zo beschadigd en zo kwetsbaar.. Er was zoveel voor nodig geweest om me toch weer open te stellen en hem te vertrouwen, en nu.. Ik kan het niet langer voor me houden. Ik kan niet langer doen alsof ik het niet weet, het is txe9 groot. Dit is de waarheid, dit is wat ik weet: hij heeft me misbruikt. Mij xf3xf3k. De verhalen in de krant zijn waar..

Ik zit nu in een heftige periode. Een periode waarin 'doen alsof het er niet is' niet meer bestaat. Ik moet mn verhaal opschrijven voor de politie en voor Tomlow, de advocaat. Ik moet testen ondergaan om uit te sluiten dat ik niet ook aids opgelopen heb.. Wist ik maar wat er precies gebeurd was, maar ik kan me niet alles herinneren en dat maakt me bang. De flarden die ik nog wel weet zijn overduidelijk, maar wat is er in die tussentijd gebeurd? Naar aanleiding van wat ik wel weet vermoed ik dat dxe1t niet gebeurd is, net niet, maar hij was het duidelijk wel van plan. Maar juist doordat mn herinneringen niet compleet zijn moeten we het uitsluiten. Ik wxedl het helemaal niet weten. Ik wil er helemaal niet mee bezig zijn, ik wou dat het er niet was.. Maar het is er wel, en ik besef dat ik niet kan doen alsof het er niet is. Want mocht er wel meer gebeurd zijn, mxe9xe9r nog dan dat ik nu weet, en mocht ik wxe9l besmet zijn, dan breng ik mezelf in gevaar door geen test te laten doen..

Ik moet wel, maar ik wil niet!! Please help me out, help me out this big horrible dream..

Lieve allemaal,

Het spijt me dat ik ineens niks meer van me liet horen, terwijl jullie juist zo lief bleven vragen hoe het met me ging/gaat.. Misschien hebben jullie het wel gelezen of gehoord.. Er is iets goed mis in Amsterdam. Dat wat de kranten schrijven (google 'Keith Bakker' en je weet het..) is waar.

Het is echt afschhuwelijk, maar het is de waarheid. Ik kan er nu even niet al te veel over kwijt, behalve dan dat iedereen naar huis is gestuurd. Ik dus ook, ik ben weer thuis. Al enkele weken. De manier waarop is echt heel, heel erg naar, maar ik ben een vechter dus ik geef niet op. Ik ben een nieuw blog begonnen, jxfaist daarom. Om mezelf te motiveren, af te leiden, enz. Om gewoon te zorgen dat ik de mooie dingetjes van het leven blijf zien, want geloof me, dat wat nu weer gebeurd is, dat is bijna niet te bevatten.

Anyway, dit is mn nieuwe blog: http://lakschoentjes-en-roezeljurkjes.blogspot.com/ zou het leuk vinden als je reageert! Ik blijf hier ook nog wel schrijven denk ik, maar kan hier nu niet teveel over kwijt.

Laat het hier nu even bij..

Liefs,

Naantje.

Lieve jullie,

Eindelijk- eindelijk de lang beloofde update. Sorry dat ik zo lang niks heb laten horen, er is zoveel gebeurd.. In elk geval wil ik jullie bedanken voor jullie smsjes, mailtjes etc. Doet me goed, heeft me er echt doorheen getrokken- met name de eerste week.

Zoals gezegd, er is veel, heel veel gebeurd.. Ik weet ook niet eens goed waar ik moet beginnen met schrijven, misschien ook dat het daarom zo lang duurde. Op dit moment ben ik niet in Amsterdam, ik ben thuis. Ik mxe1g op dit moment niet eens in Amsterdam zijn. Ja, echt, je leest het goed. Ik ben namelijk erg ziek geweest.. Vanwege de complicaties moest ik naar huis om hier onder begeleiding van ons eigen ziekenhuis te staan, waar ze mij kennen. Ik had het 'Refeeding Syndrome' en het was dermate ernstig dat ik geel zag omdat mn lever het nauwelijks aan kon. Ook hield ik enorm vocht vast; mn hele elektrolytenbalans was verstoord.. Mn kalium was zo laag dat het gevaarlijk was voor mn hart.. Ik ben echt geschrokken. Iederxe9xe9n is geschrokken..

Dit betekende een ommekeer. Het deed me beseffen dat waar ik mee bezig was xe9cht gevaarlijk was.. Zo gevaarlijk, dat het lange tijd niet eten nu maakte dat ik geen eten meer verdroeg.. Mijn lichaam had zo haar best gedaan om te overleven terwijl ik niet meer at, dat het zich had overgeschakeld op een zgn hongerstofwisseling. Nu ik weer at, vonden er allerlei chemische veranderingen in mijn lichaam plaats waardoor ik heel ziek werd. Die omschakeling kwam te snel en te heftig.. Die 'cold turkey' methode van Amsterdam bleek mijn lichaam niet aan te kunnen.. Ik heb medicijnen gekregen om mn kalium snel weer te stabiliseren, en ik moest nutri's drinken omdat ik gewoon eten niet verdroeg. Mn hele buik was opgezet, echt, ik leek wel hoogzwanger, net als mn zusje, maar die is het echt. Ik was in enkele dagen tijd ook enorm aangekomen; allemaal vocht.. Gelukkig bleek uit de laatste controles in het ziekenhuis dat mn bloedwaardes weer goed zijn. Ik kan nu voorzichtig weer eten, maar moet de hele dag door kleine beetjes nemen om te voorkomen dat het weer misgaat. Mn buik is nog steeds opgezet en erg gevoelig.. Exe9n ding weet ik wel; dit noooooit meer! Damn, ik ben echt geschrokken.. Ik doe echt heel erg mijn best om goed te eten nu. Gezond en gevarieerd, ook gewoon aardappels en pasta enzo; iets wat ik al lange tijd niet meer durfde. Mn motiovatie is nu hoger dan ooit.

Het waren ook hele confronterende dagen, die dagen dat ik zo ziek was. In diezelfde tijd was mn moeders beste vriendin namelijk ook heel ziek. Ze had dezelfde symptomen als ik; haar hele buik was opgezet, ze verdroeg geen eten meer en het ging heel slecht. Er was alleen 1 verschil; zij had kanker, ik niet. Ik had dit mezelf aangedaan.. Zij wilde heel graag leven, ik had tijden gehad dat ik echt dood wilde. Die confrontatie was zxf3 hard..! Ineens had ik zo'n spijt. Ik besefte dat ik echt niet dood wilde, als ik maar wist hoe ik moest leven.. In elk geval was me nu heel duidelijk geworden dat als ik wilde leven, ik niet zo door moest gaan. Als ik mezelf nu niet heel snel zou herpakken zou het mn dood kunnen worden.. zo heftig was het. Ik heb heel veel rust genomen, dagenlang op de bank gelegen en langzaam knapte ik op en werd ik weer beter. Ondertussen onderging mijn moeders vriendin een operatie; zij kreeg een stoma. De dokter zei tegen mij dat mijn jonge leeftijd maakte dat mn lichaam het aankon en weer beter werd, die flexibiliteit had zij niet meer.. Het stoma had moeten maken dat ze ondanks de kanker nog een tijdje zou kunnen leven. Het liep anders af; niet de kanker, maar de zwaarte van de operatie in combinatie met het niet meer kunnen eten hadden haar uitgeput; ze is eergister overleden..

Het heeft heel veel met me gedaan. Ik besef nu meer dan ooit dat het leven een geschenk is.. Ik mag het niet vergooien! Ik moet vechten, keihard. Nu kan het nog, het is nog niet te laat. Ik ben nog jong, mijn lichaam is veerkrachtig, het is sterk. Nu kan ik er nog overheen komen..

Ik vecht. Ik sta weer op, ik ga dxf3xf3r..

Liefs, Naantje.